KOKEN, ETEN en ROUWEN

Als ik de keuken instap, begint zij te lachen en zich te verontschuldigen voor de aanwezige rommel: “ Let er maar niet op hoor, het is mij deze week niet gelukt om de boel aan kant te krijgen “. Zij weet inmiddels dat dat zo gaat met rouw. Soms lukt het de ene dag beter dan de andere om iets uit handen te krijgen. We maken ieder wat ruimte vrij zodat we aan de slag kunnen.

Terwijl ik de courgette aan het snijden ben, bakt zij de uien. En vertelt ondertussen een herinnering aan een ander verlies. Het verwondert haar dat het ineens naar boven komt. Doordat we elkaar op dat moment niet aankijken, kan zij ongedwongen haar verhaal doen.

Als we aan tafel zitten, vertelt zij verder. Op een gegeven moment raakt zij geëmotioneerd. Terwijl ik naar haar luister, bedenk ik mij dat het eten van warme soep en praten over je verlies, ‘troosteten’ is in de goede zin van het woord.

Wat zou jij in jouw keuken vertellen ?